مىسازند ) ( * ( وَأَرْسَلْنَا الرِّياحَ لَواقِحَ ) * ) . « و به دنبال آن از آسمان آبى فرو فرستاديم » ( * ( فَأَنْزَلْنا مِنَ السَّماءِ ماءً ) * ) . « و بوسيله آن همه شما را سيراب كرديم » ( * ( فَأَسْقَيْناكُمُوه ) * ) . « در حالى كه شما توانايى بر حفظ و نگهدارى آن نداشتيد » ( * ( وَما أَنْتُمْ لَه بِخازِنِينَ ) * ) . « لواقح » جمع « لاقح » به معنى بارور كننده است ، و در اينجا اشاره به بادهايى است كه قطعات ابر را به هم پيوند مىدهد ، و آنها را آماده باران مىسازد . گرچه بعضى از دانشمندان معاصر خواسته‌اند اين آيه را اشاره به تلقيح گياهان بوسيله بادها و گردافشانى بگيرند : و از اين راه به يكى از مسائلى علمى كه در عصر نزول قرآن مورد توجه جوامع بشرى نبود تفسير كنند ، و از دلائل اعجاز علمى قرآن بشمارند ، ولى در عين قبول اين واقعيت كه وزش بادها اثر عميقى در جابجا كردن گرده‌هاى نطفه نر و بارور ساختن گياهان دارند نمىتوان آيه فوق را اشاره به آن دانست . چرا كه بعد از اين كلمه بلافاصله ، نازل شدن باران از آسمان ( آن هم با فاء تفريع ) آمده است ، كه نشان مىدهد تلقيح كردن بادها مقدمه اى براى نزول باران است . به هر حال تعبير فوق از زيباترين تعبيراتى است در مورد ابرها و تولد باران از آنها ممكن است گفته شود . ابرها را به مادران و پدرانى تشبيه كرده كه به كمك بادها آميزش مىكنند و باردار مىشوند و فرزندان خود ، دانه‌هاى باران ، را به زمين مىنهند . جمله : ما * ( أَنْتُمْ لَه بِخازِنِينَ ) * ( شما توانايى حفظ و ذخيره كردن اين آبها را نداريد ) ممكن است اشاره به ذخيره كردن آب باران قبل از نزولش باشد ، يعنى